Piczo

Log in!
Stay Signed In
Do you want to access your site more quickly on this computer? Check this box, and your username and password will be remembered for two weeks. Click logout to turn this off.

Stay Safe
Do not check this box if you are using a public computer. You don't want anyone seeing your personal info or messing with your site.
Ok, I got it
გაუმარჯოს ერთიან და დამოუკიდებელ საქართველოს
Page: 9 aprili
სამხედრო წოდებები

პისტოლეტები
უწყების მედლები
იმფორმაცია პისტოლეტებზე
სადისწიპლინო წესდება
სანადირო თოფები
მემორანდუმი
საბრძოლო იარისათვის
უსაფრთხოების კონცეფცია
მამა კარგი კაცია
M-4
მინისტრის ხედვა 2007
მი-14
სამხედრო სტრატეგია
ეროვნული გვარდია
misha gvabolebs
გენერალი კვინიტაძე
აღლუმი 2007
სამხედრო...
ვემსახურები საქართველოს
7 ნოემბრის მიტინგი
ცის რაინდები
აფხაზეთი
ჯარი
საქართველო
საქართველოს ფარი
საბრძოლი ჯვარი
სტრუქტურები
საძღვაო ძალები
საჰაერო ძალები
სახმლეთო ძალები
წუთიერი დუმილი
ახსნა
დევების ნასოფლარი
სევდა ზღვა არის...
თევზის წერილები
ადამიანთა სევდა
წერილი ნაძვებს
თერგი
არაგვს
ნაწილიანი
არაგველები
დაბრუნდი, ჩემო იმედო
სიცოცხლის საგალობელი
ერთ რამესა გთხოვთ
სთქვი და აასრულე
ვარდი და ქალი
როგორ თანდათან მაწვალებს
გაზაფხულზე
ალბათ ხარობდა დედაი
ბავშვობა
ამ მიწის ბედი ჩემი ბედია
გოდერძი ჩოხელი-კაცი რომელმაც სიკვდილი აალაპარაკა,კაცი რომელმაც გაარღვია ყველა მიწიერი კანონი და ეზიარა მარადიულ სიბრძნეს....
ღმერთო, ითოვლე
აპეურები
ცასწავალა
მგელი
ბედისწერის ცხენი
უფლის გზა
♥♥♥LOVE♥♥♥
love language
♥♥love test♥♥
LOVE STORY 6
LOVE STORY 1
LOVE STORY 2
LOVE STORY 7
LOVE STORY 3
LOVE SROTY 8
LOVE STORY 4
LOVE STORY 9
ბოლო წერილი
LOVE STORY 5
piczo friends
მედალიონი
ხიდეშლები
თბილისის ტაძრები
ძველებური ნივთები
ჟარგონები
უზარმაზარი ბაზარი
მანქანები
პატარა უფლისწული
TATOO
კაცი რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა
სურათები
სსსრ დახვრეტილთა სია
MARIXUANA
ხარახურა
tkvi da daivitke
რაჭა
my school
LADO ASATIANI
ტერენტი გრანელი
ვიცოდი, აუცილებლად იქნებოდა აღდგომა
მამელუკი
ახალი პრესა
სსსრ გადასახლებულთა სია
ნინოს
7 საოცრება
REAL MADRID
PESIMO
ნიკო ფიროსმანი
მღვდელმა გიორგი სხილაძემ, რომელიც საფრანგეთიდან თავის მრევლთან ერთად ჩამობრძანდა, აღავლინა კანონიერი ხელისუფლებისათვის დაღუპულ მამულიშვილთა მოსახსენიებელი ლოცვა, რომელშიც მოიხსენია იმ ადამიანთა სახელები და გვარები, რომელთა სიაც ჩვენ გაგვაჩნდა. გუტერსლოს შეხვედრის მომწყობი ჯგუფი ბოდიშს იხდის იმ ოჯახის წინაშე, რომელთა დაღუპულებიც ობიექტური მიზეზების და გამო ვერ იქნა მოხსენიებული პერსონალურად.

ხუნტის მსხვერპლთა არასრული   სია:

1991-2001 წ.

1. აბაშვილი მაყვალა
2. აბრამიშვილი ნუგზარი
3. ავდალიანი ვოვა
4. აზატოვა ნინა
5. აკობია გია
6. აკოლაშვილი გარინი
7. ალანია გიორგი
8. ალასანია ჯამბული
9. ალექსანდრია მალხაზი
10. ამირეჯიბი ვახტანგი
11. ანირეჯიბი ირაკლი
12. ანჯაფარაძე ვახტანგი
13. არაბიძე მამუკა
14. არახამია თენგიზი
15. არსენიძე კახაბერი
16. ასათიანი ქიშვარდი
17. ასლამაზიშვილი მარინა
18. აქუბარდია ლადო
19. ბაგათელია იოსები
20. ბაიდაშვილი სერგო
21. ბარსეგოვი რაფაელი
22. ბასილაძე კახაბერი
23. ბაღდავაძე მამუკა
24. ბაღიშვილი გურამი
25. ბაღიშვილი ედემი
26. ბახია-სიგუა მარიამი
27. ბენდელიანი ზურაბი
28. ბენდელიანი რობერტი
29. ბენდელიანი ზაზა
30. ბერაია ემზარი
31. ბერიაშვილი ბერდია
32. ბიჭიაშვილი ლაშა
33. ბოლქვაძე დავითი
34. ბოხუა გენადი
35. ბჟალავა მერაბი
36. ბროძელი რევაზი
37. ბუკია ფრიდონი
38. ბულია დემური
39. გაბედავა პავლე
40. გაბროშვილი გოგი
41. გასვიანი ზაზა
42. გაჩეჩილაძე გელა
43. გეგელია სოსო
44. გელაშვილი გელა
45. გელაშვილი მერაბი
46. გელიაშვილი იოსები
47. გელაძე გელა
48. გერაძე მარიამი
49. გვაჯაია ნაირი
50. გვაჯაია მურმანი
51. გვათუა ბეჟანი
52. გვილავა გოჩა
53. გიორგობიანი ზურაბი
54. გობრონიძე ალექსი
55. გოგია გოდერძი
56. გოგიბედაშვილი კობა
57. გოგოლაძე ანზორი
58. გოგუა თემური
59. გოგუა კობა
60. გოლეთიანი ჯემალი
61. გოქსაძე ვახტანგი
62. გოშთელიანი თემური
63. გოცირიძე გიორგი
64. გოცირიძე თამაზი
65. გრიგალავა შალვა
66. გულბანი გრიშა
67. გულია თენგიზი(კიროკი)
68. გურელიშვილი გიორგი
69. დაგარგულია ედემი
70. დავლათიანი იური
71. დავრაშვილი ალექსანდრე
72. დარასელია ემა
73. დარსანია როინი
74. დიდებაშვილი ზურაბი
75. დვალი ზაზა
76. დვალიშვილი
77. დოიჯაშვილი ლევანი
78. დოლიძე გურამი
79. დოჩია გურამი
80. ეგნატაშვილი ვახტანგი
81. ედიბერიძე მერაბი
82. ელიავა ავთანდილი
83. ელიავა აკაკი
84. ესართია ლადო
85.   ესებუა გოჩა
86.   ესებუა გია
87.   ესებუა გოჩა
88.   ვანიშვილი მალხაზი
89.   ვარაზიშვილი ვარაზი
90.   ვაწაძე თემური
91.   ვაწაძე კახა
92.   ვეკუა ბეჟანი
93.   ზარქუა ზაური
94.   ზარქუა მურთაზი
95.   ზუმბურიძე ნანა
96.   თაქთაქიშვილი ლევანი
97.   თოდუა ვალერი
98.   თოდუა პაპუნა
99.   თოდუა კოტე
100. თოლორდავა ხვიჩა
101.   თორდია ვახტანგი
102.   თორდია ნოკოლოზი
100. თორდია-ანთელავა ნათელა
101. იანქოშვილი ზაზა
102. იაშვილი ვლადიმერი
103. იმნაძე თამარი
104. ინჯია სლავა
105. ინასარიძე სერგო
106. ინაური იოსები
107. ოთხოზორია გოჩა
108. ისაკაძე გაბრიელი
108. იობიძე-დანგაძე ქეთევანი
109. იოსელიანი ალექსანდრე
      ოჩხრიკიძე ზაური
110. კაკულია თამაზი
111. კალანდია სერგო
112. კალაძე ვახტანგი
113. კანდელაკი ზურაბი
114. კანდელაკი თენგიზი
115. კაპანაძე კონსტანტინე
116. კარაპეტიანი გიორგი
117. კარეგიშვილი ლალი
118. კარტოზია ჯემალი
119. კაჭარავა ნუგზარი
120. კაჭარავა ხვიჩა
    კიკნაძე შოთა
    კეიდია გალინა
121. კეზუა ვახტანგი(ჯენერი)
122. კეზუა თენგიზი
123. კვარაცხელია გურამი
124. კვარაცხელია ენვერი
125. კვარაცხელია ალექსანდრე
126. კვარაცხელია ავთანდილი
127. კვარაცხელია გულადი
128. კვარაცხელია გელა(შვარცი)
129. კვაშალი ანატოლი
130. კვიკვინია ზურაბი
131. კვინიკაძე ნუგზარი
132. კვირიკაშვილი ნინა
133. კვირკველია მათე
134. კვირკვია ბათუ
135. კვირტია ხვიჩა
136. კვირტია გურამი
137. კიკაჩეიშვილი რატი
138. კინწურაშვილი გია(სიმონი)
139. კობახიძე გურამი
140. კორკელია რომანი
141. კოროშინაძე ვარლამი
142. კორძაია ლერი
143. კურდღელია კონსტანტინე
144. კუტალია თენგიზი
145. ლაგვილავა ანატოლი
146. ლაზარიშვილი გიორგი
147. ლემონჯავა როინი
      ლეჟავა ნუგზარ
148. ლემონჯავა სოსო
149. ლენჯარია სოსო
150. ლიპარტელიანი გერონტი
151. ლოგუა თენგიზი
152. ლომთაძე ემზარი
153. ლომია გოჩა
154. ლოლაძე დავითი
      ლორთქიფანიძე მედიკო
155. მაისურაძე ლალი
156. მამედაშვილი ოთარი
157. მამისაშვილი რომანი
158. მანდარია ხვიჩა
159. მასხარაშვილი რაული
160. მგალობლიშვილი ბეჟანი
161. მესხია თეიმურაზი
162. მინაიშვილი მიხეილი
163. მირგატია ვიტალი
164. მიქავა კახა
165. მიქავა მურთაზი
166. მიქაძე ვაჟა
167. მიქენაია კუკური
168. მიქიაშვილი რევაზი
169. მიშველაძე არჩილი(აჩიკო)
170. მჭედლიშვილი ბაადური
171. მჭედლიშვილი გურამი
172. მჭედლიშვილი მერაბი
173. ნანიკაშვილი ვალერი
174. ნასარიზე ზაზა
175. ნაყოფია გია
176. ნეფარიძე ავთანდილი
177. ნიკოლაიშვილი იაშა
178. ნიკოლეიშვილი მამუკა
179. ნიჟარაძე გურგენი
180. ნოდია ვახტანგი
181. ოდიშარია კუსო
182. ონიანი ბაჩუკი
183. პაპიაშვილი ნოდარი
184. პაჭკორია კახაბერი
185. პერტახია ზაზა
186. პერტია აველინა
187. ჟვანია ირაკლი
188. რამიშვილი არჩილი
189. რატია რობერტი
190. რატიანი კონსტანტინე
191. რეხვიაშცილი გივი(გივიკო)
      რიჟამაძე მერაბი
192. რობაქიძე გიორგი
193. როგავა ზაური
194. როგავა ფრიდონი
195. როგავა რამაზი
196. სალია გონელი
197. სალუქვაძე ოთარი
198. სამუშია გიზო
199. სანაია გიორგი
200. სარია სულხანი
201. საჯაია ბაჩუკი
202.   სესქურია რეზო
203.   სვანიძე როსტომი    
204.   სიდამონიძე ნიკოლოზი
205.   სოსელია თემური
206.   სოსელია ჯამბული
207.   სოტკილავა ზურაბი
208.   სტურუა რევაზი
209.   სულაბერიძე ნუკრი
210.   სულთანიშვილი აკაკი
211.   სულხანიშვილი პაატა
212. ტაბატაძე ლევანი
213. ტაბიძე თამაზი
214. ტაბიძე კონსტანტინე
215.   ტალახაძე იური
216. ტალიკაძე გული
217. ტატუაშვილი ალექსანდრე
218. ტერიშვილი მამუკა
219.   ტეტელაშვილი გია
220. ტვილდიანი რევაზი
221. ტუფურია თამაზი
222. ტყემალაძე ფრიდონი
223. ფესტიანიძე დავითი
224. ფირცხალავა ჯონი
225. ფირცხალავა გურგენი
226. ფიფია გურამი
227. ფიცხელაური ბესარიონი
228. ფოლადიDშვილი მიხეილი
229. ფუტკარაძე-ფირცხალავა ნინო
230. ქადარია აკაკი
231. ქანთარია ვახტანგი
232. ქარდავა მერაბი
233. ქარდავა მამუკა
234. ქევხიშვილი ციცინო
235. ქვარიანი ბადრი  
236. ქინქლაძე ზაური
237. ქირთბაია ვანო
238. ქოჩუა ჯემალი
239. ღვინიაშვილი მალხაზი
240. ღვინიაშვილი ნუგზარი
241. ღვინჯილია რენო
242. ღვინჯილია გულადი
243. ღურწკაია კოჭოია
244. ყაველაშვილი ბადრი
245. ყავლაშვილი ვალერიანი

246. ყარაულაშვილი კუკური
247. ყაჯრიშვილი დავითი
248. ყურაშვილი შოთა
249. ყურაშვილი მერაბი
250. ყურუა კახა
251. შაიშმელაშვილი სანდრო
252. შალიკაშვილი გიორგი
253. შამათავა თემური
254. შამათავა ჯემალი
255. შანავა ნუგზარი
256. შანავა რევაზი
257.შარაშენიძე პაატა
260. შარაძე ლაშა
261. შედანია გიორგი
262. შენგელია ანზორი
263. შენგელია ბიჭიკო
264. შენგელია ონერი
265. შიუკაშვილი თორნიკე
266. შიშინაშვილი შაქრო
267. შონია ენუქი
268. შონია ონისე
    270. შონია ავთანდილი
    271. შონია ზურაბი(პუშკინა)
    272. შურღაია სოსო
    273. შჩიპოვნიკოვი ანატოლი
    274. ჩაკაბერია კონსტანტინე
    275. ჩანგელია რამინი
    276. ცაავა ხვიჩა
    277. ცარციძე რომეო
    278. ცერაძე   ტრისტანი
    279. ციმინტია კობა
    280. ცხადაია მამუკა
    281. ძვაბავა ნიაზი
    282. ძვაბავა ნუგზარი
    283. ძიძარია გუგუ
    284. წიკლაური რევაზი
    285. წიფურია ედიშერი
    286. წირქვაძე ვეფხია
    287. წურწუმია ზვიადი
            წურწუმია მელორი – “ბაბუ”
      288. ჭანტურია რუსუდანი
    289. ჭანტურია გია
    290. ჭანტურია ალექსანდრე
    291. ჭანტურიძე იმედი
    292. ჭანტურიძე ფირუზი
    293. ჭითანავა ბესიკი
    294. ჭკადუა ელვარდი
    295. ჭკადუა ომარი
    296. ხაზალია უსუპი
    297. ხალვაში ბორისი
    298. ხარჩილავა მალხაზი
    299. ხატიაშვილი გიზო
            ხახუბია ეთერი
    300. ხელაშვილი დავითი
    301. ხერკელიძე ტარიელი
    302. ხიდაშელი დოდო
    303. ხორავა გურამი
    304. ხუბუტია კახა
    305. ხუნწარია გოჩა
    306. ხურცილავა მალხაზი
    307. ხურცილავა ჯუმბერი
    308. ხურცილავა როლანდი
    309. ხუციშვილი ბადრი
    310. ხუციშვილი გელა
    311. ხუხია მერაბი
    312. ჯავახიშვილი ზურაბი
    313. ჯაიანი ზაზა
    314. ჯალაღონია ავთანდილი
    315. ჯალაღონია რადიონი
    316. ჯალაღონია ჯემალი
    317. ჯაფარიძე გაგა
    318. ჯანაშია-შელია მიმოზა
    319. ჯანაშია დავითი
    320. ჯგერენაია ჯემალი
321. ჯიქია გოჩა
      ჯინჭარაძე მურმანი
322. ჯიშკარიანი იროდი
323. ჯოჯუა ვახტანგი
324. ჯღარკავა თამაზი    





გამსახურდია ზვიად
კალაძე ამირან
ლეჟავა ნუგზარ
მარკოზია არკადი
ქაჯაია თენგიზი

თომაძე მაია
ფანიაშვილი მედეა
აბესაძე გია


                      სამაჩაბლოში დაღუპულთა არასრული სია:


  ნიკორიშვილი პაატა ( 9 თვის დახვრიტეს აკვანში )

  ბულაშვილი დათო
  ურიდია რეზო
  თუთარაშვილი ვეფხია
  სამნიაშვილი შმაგი
  სიხაშვილი შალვა
  მინდიაშვილი მერაბ
  ხაბარელი ზვიად
  კასრაძე ნუგზარ
  ებრალიძე ვახტანგ




კოსტავა მერაბ
ჭავჭავაძე ზურაბ
ვეკუა ვოვა
იმნაძე ნოდარ





9 აპრილს დაღუპულნი:

აზა ადამია
ნათია ბაშალეიშვილი
ეკა ბეჟანიშვილი
ნატო გიორგაძე
თამუნა დოლიძე
თინა ენუქიძე
ნინო თოიძე
ზაირა კიკვიძე
მანანა ლოლაძე
თამარ მამულაშვილი
მამუკა ნოზაძე
ნანა სამარგულიანი
მარინე ჭყონია-სამარგულიანი
ელისო ჭიპაშვილი
თამარ ჭოველიძე
მზია ჯინჭარაძე
ნოდარ ჯანგირაშვილი
მანანა მელქაძე
გია ქარსელაძე
შალვა ქვასროლიაშვილი
.......................
.......................
....................                      




                                                    ეს სია არასრულია
...........ქალი ფანჯარასთან იდგა....ვიღაცეებს მისჩერებოდა და აკვირდებოდა...აგე,კატამ გადაირბინა ტროტუარზე,შავმა...ვიღაც ქალმა შეაჩერა ნაბიჯი და მერე სულ გაჩერდა,უკან მოიხედა...თანახმა იყო ვიღაცას გაევლო იმ ადგილზე სანამ თითონ გაივლიდა,სრულებით არ ფიქრობდა რომ იმ ვიღაცას იქნებ მასზე მეტად უჭირდა და მასზე მეტად დაითარსებოდა?!...არავინ ჩანდა...ქალი კი იდგა,არ დაგიდევდათ,რომ ხელში მძიმე ჩანთა ეჭირა და სახლშიც დროზე უნდა მისულიყო,რომ სადილი დახვედროდათ საღამოს დაბრუნებულ ქმარს და შვილსს....რამდენჯერმე გადაიტანა და გადმოიტანა ხელიდან ხელში მძიმე ჩანთა და მერე....უცებ....გაახსენდა ,მოაგონდა,ამოუტივტივდა...რაღაცას დასწვდა...ქალმა ვერ დაინახა რა აიღო...მხოლოდ მერე მიხვდა,როცა გზის მეორე მხარეს სამჯერ გაიქნია ხელი...ქვა გადააგდო...მიხვდა...გაიღიმა.....საწყალი კატა!
მერე მანქანას გააყოლა თვალი ...გაჩერდა...მანდ გაჩერება არ შეიძლებაო,გამოეპასუხა ფიქრებში მძღოლსს...მანქანიდან ჯერ ლამაზი ფეხი გადმოეკიდა და მერე ლამაზი სხეულიც მოჰყვა...აიშოლტა და გაიმართა....მერე მეორე მხრიდან მოუარა ავტომობილს და ჩამოწეულ მინაში შეჰყო თავი...ვერ ხედავდა,მაგრამ ცხადად აღიქვამდა რატომ გააკეთა გოგომ ასე და როგორ გააბედნიერა ამით მამაკაცი,რომელმაც წასასვლელად გამზადებული ქალი ისევ რამდენჯერმე დასწია ხელით თავისკენ ოდნავ გაღებული კარიდან.........
გააჟრჟოლა.....ტელეფონს გახედა...მერე დაკეტილ კარს გაუსტერა მზერა და..........
"ნეტა არ დავიღალო შენი ლოდინით-ო"გაიფიქრა
--------------------------------------------------------------------------------

როცა ყველაფერი დასრულდება, მაშინ დაიწყება დავიწყება.
ტკივილი...ყველაფრის დამფარავი ტკივილი. ტკივილი-ფარდა ნისლისფერი. შენ, არ ყოფილი, ვითომ ყოფილი წარსულის ფარდით დაინისლები.
შენ წახვალ...წასვლისას ერთხელ მაინც მოიხედები.
მე, ცრემლიანი ტკივილით გაგაცილებ. დამენანები, მაგრამ არ შევეცდები შენს დაბრუნებას. ჩვენ ჩვენი გზა გვაქვს ეკლიანი თუ სუფთა, ჩვენი გზით უნდა ვიაროთ მუდამ.
შენ..შენ უნდა იყო, ისეთი როგორიც ტკივილიან ოცნებაში.
მე...მე უნდა ვიყო, უნდა გეტკინოს ჩემი წასვლა.
ეკლიან გზაზე თეთრი ვარდია ეგ ტკივილი. უაზრობაა ყველაფერი, ოჯახის გარდა. თეთრად დათოვლილი, მუხა დამეხილი არავის უნდა ოჯახის გარდა.
ეს, მაშინ, როცა ყველაფერი დასრულდება...
ახლა? რაღაა ახლა?
მირაჟი, სიზმარი...
მარტოობა და სინანული, შემოდგომისგან მორთმეული ქრიზანთემები.
დაგმანული გულის კარები და ჩაბრუნებული ბოღმა.
იყო? არა! არაფერი იყო, არც არასოდეს იქნება. მე შენთან ძალიან ადრე მოვედი, ნუ მათქმევინებ სულელურ სიტყვებს.
არ დაბრუნება, ნურც დაბრუნდება, ოღონდ დასაწყისი ნუ დამენანება. არ მიყვარს სინანული. მინდა სიხარულით გაგიხსენო თუკი გამახსენდები როდესმე. მინდა ტკივილით მომიგონო, თუკი მომიგონებ როდესმე.
დაე დასასრული იყოს დასაწყისი. დასაწყისი სხვაგვარი ფერების. მიჯნა დაე იყოს ნისლისფერი, სხვა ყველაფერი კი ცისფერი.



.................................................................................
...რატომ ტირი ჩემო ლამაზო?...სუუუუუ,მოდი აქ,მოდი ჩემთან,რა მოგივიდა?...ჰო,მოდი დაჯექი,მომეხუტე...აი,ასე..ეხლა მომიყევი,გაჩუმდი ოღონდ,დაწყნარდი!მითხარი რა მოხდა?ვინ გაგაბრაზა?ნახე მერე მე როგორ ვიჩხუბო?!-ნახე როგორ ვატირო?!ოღონდ ეგრე არ გამოვა,უნდა დავწყნარდეთ ხო?-ხო ჩემო სიხარულო?...აბა,ეხლა ეგეთები არ იყოს!!!უფრო მოუმატე გოგო???გამაბრაზო გინდა მეეც?...კარგი ეხლა! აბა,ნახე რას დაიმსგავსე ეგ ლამაზი თვალები,აბა ...ნახე...შემხედე!-ვაიმე რა საყვარელი ხარ ლილუუუუ...!!!
ერთი,ორი და სააამი!-მოვრჩით ეხლა...ნუღა იცრემლები !სულ დამალბე,რა გამაშრობს ეხლა მე?
რაო?-გეშინია?-რისი სულელების დედოფალავ?-რისი გეშინია მითხარი ერთი?
-სიზმრის?-რომელი სიზმარის ადამიანო?შენ ხომ გწამს,გჯერა და ეხლა რაღაც სიზმრის გულისთვისაა ლამის,რომ ამატირო ამხელა კაციიი?გადაირიე?
ვინ გაგიშვებს გოგო შენ???ვინ მიგატოვებს?ჩვენი თავის მტრები ვართ გგონია?-იიიიფ,რა კარგიააა...გადაწყვიტა ქალბატონმა!მარტო შენს თავზე,რომ ფიქრობ,არა გრცხვენია?-ამათ რა მოუვათ ესეთ დარდიანს,რომ დაგინახავენ არ გიფიქრია?-მორჩი ეხლა!!!
რაააა?-მე რომ გხედავ?
მე რომ გხედავ რა მოხდა მერე? ჩემი თავი ჯანდაბას გოგო...ოღონდ გაჩუმდი ეხლა თორემ გაგაცლი მაგ გაპუწულ თმებსსს...ჰო.ჰო გაიღიმა ქალბატონმა,მომშხამა ,გამლუმპა ცრემლით და ეხლა იღიმება!!!იიიჰ,რა კარგია ხო!!!სულელო.
-ჰო,არ ვბრაზობ არა,ვისზე გავბრაზდე შენზე?-არა სიხარულო არ ვბრაზობ...დავიფიცო?...მოკლეეედ რაააა...ურწმუნო თომავ!
ჩემს სიყვარულს გეფიცები!
-რას იკრიწები ყველის ვაჭარივით,ადე პირი დაიბანე....
ქალი აბაზანაში გავიდა....
კაცმა ხელებში ჩარგო თავი და....:ამ ცხოვრების დედა ვატირე მე!"...დაირხა ოთახში ვერშეკავებული,ცრემლნარევი სიტყვები!
მონატრება...

წარსულიდან ორი სიცოცხლის ანარეკლი მოსჩანს... ერთმანეთს სიყვარულს ეფიცებიან და შემდეგ ცრემლიანი თვალებით ცას ახედავენ ხოლმე. ორივეს სურდათ, რომ ერთმანეთისთვის ეცოცხლათ და ერთმანეთისთვის მომკვდარიყვნენ. ღამეებს ერთმანეთზე ფიქრში და ერთმანეთზე ტირილში ათევდნენ. ერთმანეთი ორივეს ძალიან უყვართ, მაგრამ სხვებს არ უყვართ... ბოლოს ორივეს ღლის ამდენი ცრემლების ღვრა, მაგრამ გაჩერება არ შეუძლიათ! ერთმანეთს თვალებში უყურებენ და სიცოცხლე უხარიათ...
დრო და ბოროტი ადამიანები განშორებას მოიტანს... და წყვილი ერთმანეთს ემშვიდობება. თუმცა ერთმანეთი ძველებურად უყვართ, ისევ ერთმანეთზე ფიქრობენ და ტირილის ღამეებს ათევენ... მომავალზე ფიქრი არ სურთ. ერთმანეთს თითქოს ხელს კრავენ, მაგრამ ოცნებებში ერთმანეთს უხმობენ... ბოროტი ადამიანები კი გულში იცინიან და წყვილს ნელ-ნელა უკლავენ გრძნობას. თუმცა ტანჯული წყვილი ფარხმალს არ ყრის, იბრძვიან და რაც მთავარია ერთმანეთის სწამთ. იციან, რომ ძლიერი სიყვარულის ალი მარადიულია და არასოდეს ჩაქრება! არც სიყვარული დაიფერფლება ოკეანის ფსკერზე!
......................................................................



Tavi movikali

gadawyvetileba didi xania migebuli mqonda,magram calke shishma da calke ar vici ram xeli shemishala. magram axla ise daemtxva garemoeebeb, rom saxshi rogorc iqna marto davrchi da tanac samzareuloshi cotaodeni arayic vipove erti botlis dzirshi, meore ki ragac ucnauri peris mqone liqiori . gamovwrupe orive da naochnikebi vitxare yurebshi ragac ucnauri simgera jgerda da tvalebi amiwylianda gadamirbines tvalwin dzvelma droebma, vigacis saxeebma....   sazizgari da gulisamrevi grdznoba dameupla. ver mivxvdi ra grdznoba iyo, magram imdenad sashineli da gulisamrevi iyo rom, naoshnikebi gamovidzre da gverdze davyare . da mivxvdi chemi tavi mecodeboda , gulis amrevad da sazizgrad mecodeboda, da am momentma gadawyvita yvelaperi.
abazana titqmis savsea musika bolomdea aweuli .
sasiamovno tbil wyalshi var.britvian xels davxede da shevatyve,rogor mikankalebda, meshinia eseigi. arda amboben sashishi arario. ra sisulelea, kvdebi sashishi ar ari?jandaba ... gadawyvetileba migebulia britva odnav shemexo da amushavda gadarchenis instiqti,mesame cdaze gaubedavi chriloba mivige... amewva...... MAGRAM SHEUXEDAVADMIVXVDI ROM KANI MQONDA ODNAV GACHRILI.daxedva ver gavbede. sadamde unda vitvalo musika axlidan daiwyo.
rogorc iqna gavebe da xeli magla avwie kbilebi amikawkawda da mtel tanshi jruantelma damiara.miuxedavadimisa rom tbil wyalshi viyavi, pexebshi yinuli vigrdzeni wyali jer alisperi iyo mara nel nela muqdeboda.....me gamaxsenda amaswinad asetivwe shemtxvevis momswre rom gavxdi, rodesac arasworad gadachrilma venam sisxli sheachera, ukanaskneli dzala movikribe da britva xelis sigrdzeze davisvi.........
mteli sxeulit makankalebs,  
kbils kbilze maceminebs da vikrunchxebi. tvini gamlebuli azrovnebs, cdilobs gadarches nebismier pasad. akankalebuli xelebi saxeze avipare ar unda movkvde, ar unda movkvde, ar unda movkvdeeeee.arada xelis mtevnebi damibujda ukve vgrdznob tumca vegarapers vgrdznob...
kankali ert mtlian krunchxvad gadaiqca....me vcdilob marjvena xeli davimorchilo mara is chemze dzlier dzalas emorchileba mxolod isga movaxerxe rom xeli akankalebul kbilebs shoris chamedo da mekbina mteli dzalit. tkivilma wamit gamomapxizla, rac sakmarisi agmochnda rom marcxena maja chamebguja.
xeli isev isetia rogoric aqamde iyo da me   sicili amivarda,nerviuli sicili,kankalnarevi sicili, me mixaroda rom gadavrchi da es yvelaperi chemive warmosaxva iyo.
am yvelapris mere erti vici amas arasdros ar gavaketeb ertxel movkvdi ukve da meyopa.
...............................................................................




                                            M A T I R E T.

vkvdebi.
yovel dge ganuwyvetliv sheuchereblad vkvdebi.
yoveli ujredi emzadeba   grma burusshi chasawolad
da axali ujredi samzeoze gamosasvlelad. tumca isic unda mokvdes maleve, rogorc chemi sxeuli, dintqavs ukun sibneleshi, wyvdiadma shechamos da aggavos miwis piridan.
vkvdebi...
tavisupali var, saocrad. prtebis siganeze gashla michirs,torem roca haershi avichrebi mashin tavisuplebis wyurvilit gatanguli bolomde vedzlevi xolme survilebis bnel xveulebs.
mklavs chemive tavisupleba da silage.
maxrchobs yelshi basri jangebis wajerit.
manadgurebs........ yovel ujreds iwiravs...
veplobi sakutar sakutar tavisuplebashi da vkargav im saxes ritac davibade.vikargebi da ganvibnevixalxshi iseti,rogoric dedas vuyvardi.rogoric gamicnes megobrebma. da sakutari evulucia ise mashinebs, rom gulis revis mdzapri, gAnuwyveteli shegrdznebit vivsebi.zizgi ipyrobs chems arsebas,sakutari tavis, garesamyarosa da axlobeli adamianebis mimart.
me vgrdznob rom.......
ara/ agarapers vgrdznob ai, amas vgrdznob me minda sadgac gavigce tavi shevaparo bunebas ukacrielobas an movwyde realobas da gadavide sxva ucnaur da uazrod momxibvlel   samyaroshi, rom davemalo chemive tvisuplebis gaxivad gashlil prtebs.
mdzuls es nivtebi , materializmis umaglesi gamovlebani.
adamianis tu bunebis mier sheqmnili titoeuli atributi....... rac cxovrebas amshvenebs......
sadgac shoretshi,xom arsebobs udabnoebi,..........
iq zemot xom modzraoben meteorebi.........
an wyalqvesh xom ibrdzvian geizerebi sicocxlisatvis.........
me ki ar minda agar minda usulgulo yalbi saxeebi.
agarc mitacebs didebuli sityva kazmani.......
tvaltmaqcoba da parisevloba.....
minda ragad wminda..... rasac verasros ver mivagwev.......
minda
VIYVIRO, VITIRO,VIKIVLO,METKINOS,GANVICADO,   SH E M I Y V A R D E S.......
an tundac vinmes guli vatkino.
xelshi miklavs chemi usisxlo, umisamarto,ugrdznobi, altruizmi yoveli cocxali arsebis mimart... arada umisamartoa.....ugrdznobic.....usisxlo xom aris da aris.....
esec parsia esec ararsSEBOBS,,,,,,,
MAINC RA ARIS SIYVARULI?tu ara gmerti / gmerti ki ara sikvdili.
radgan mas daumkvidrebia samaradiso siyvaruli........

me xom SIYVARULIC   ki   ar shemidzlia..........

amitom MATIRETTTTTTTTTTTTTTTTTT......................






ეხლაც მენატრები.. წვიმა თვალებში.. შენი თვალები.. არა ჩემს თვალებში .. მახსენდება.. მახსენდება და ვგრძნობ რომ ეს ყველაზე დიდი შეცდომა იყო... არა კი არ იყო შეცდომაა.. შენი სიყვარული... ვიცი რომ არ უნდა მიყვარდე, მაგრამ შეიძლება სიყვარულს შეცდიმა დაარქვა? ალბათ არა.. მაგრამ რა ქვია ჩემს გრძნობას? შენ გაქრი.. და მე ,მახსენდება ის ერთადერთი კვირა როცა შნი რიმილი ჩემი იყო, ჩემი კი არა, როცა გიყვარდი და მე... მერე დასასრული... დასაწყისი.. შენ აღარ გიყვარდი.. მე შემიყვარდი... ახლა? ახლა მიყვარხარ... შენ?????? ალბათ არა... მონატრება... სიყვარული.. ოცნება ირევა ერთმანეთში, ნისლი, ბურუსი და მე ვიკარგები, გივიწყებ წამით და მახსენდები საუკუნით, ვუყურებ სხვას და გხედავ შენ... და ვცოცხლობ შენთვის.. რატომ? რომ დაგინახო მაინც სადღაც თუნდაც ზალიან სორს... ეხლა რომ ვიცოდე თუნდაც ერთი წუთით მოხვალ და მეტყვი რომ ისევ გიყვარვარ, ისევ ჩამეხუტები და ცრემლებს გამიქრობ.. ისევ მეტყვი რომ ღიმილი მიხდება... და ისევ თუნდაც სულ რამდენიმე წუთით იქნები ის ბიჭი რომელსაც მე ვიცნობდი, სიცოცხლეს დავთმობდი ამ წამების გამო.. მაგრამ შენ შორს ხარ.. ალბათ გიყვარს სხვაც და მე არ მაქვს უფლება მტკიოდეს გული.. მე ხელი გკარი ... მაგრამ მე მიყვარხარ.. და ვიცი რომ ჩემსავით ვერავინ შეგიყვარებს... და თუ როდესმე აგახსენდა ის ზაფხული.. თუ როდესმე იგრძენი რომ შენზე ფიქრობს ვიღაც არ დარეკო, მე აღარ შემიძლია ხელმეორედ გამიტყდეს გული, აღარ შემიძლია დავკარგი ის რაც ისედაც აღარ მეკუთვნის მე, ის რასაც სიყვარულის უნარი ქვია.. მე შენ მიყვარხარ, უხმოდ და უცუმრად.. მიყვარხარ, მაგრამ ჩემთვის და არა შენთვის.. მიყვარხარ ცრემლით და ღიმილით, მიყვარხარ იმედით და უიმედოთ მაგრამ მაინც მიყვარხარ....




გაშალე....გაშალე ფრთები....
იფრინე ჩემთან ერთად....
ბედნიერების ქვეყანაში იქრინე.....
გაშალე...უბრალოდ გაშალე ფრთები....თვალები დახუჭე და........
იფრინე.....
ცაში ჩუმად გიჩურჩულებ...
ღრუბლებში დაგემალები...
ვარსკვლავებთან ერთად გათამაშებ....
ჩაგჩურჩულებ, რომ უშენოდ სიცოცხლე არ მსურს....
არცერთი წუთი, არცერთი წამი...
ბედნიერების ქვეყანაში დავფრინავ.....
არ მინდა მიწაზე დაშვება...
აქ ყველფერი ვარდისფერია...
ყველა ბედნიერია და..... ბევრი სიხარულია...
მიყვარხარ!... მიყვარხარ ჩემო ბედნიერებავ...
დილით თვალებს რომ ვახელ - მიხარია...
მიხარია, რომ ჩემი ხარ.... შენი ბედნიერებით, სიხარულით თუ ტკივილით.... მთლიანად ჩემი ხარ!...
ჩემი ბედნიერება, ჩემი გახარება, ჩემ ღიმილი ხარ...
ჩემი გულის ფეთქვა, ჩემი სუნთქვა ხარ....
ჩემი მუდმივი გაზაფხული, ჩემი სითბო ხარ....
ჩამიხუტე.... ვარსკვლავებთან თამაშიდ დროს, ღრუბლებში სეირნობისას ჩამიხუტე... რომ შენი სიყვარული გავაღმერთე....
ამხელა გრძნობა პატარა გულში დავიტიე და....
თვალებიდან ვაფრქვევ ბედნიერებას ....
ჰო, ბედნიერებას... ბედნიერი ვარ და სულაც არ მეშინია არაფრის, შენ ხომ ჩემთან ხარ...ჩემი ხარ...
იფრინე.... იფრინე...
გაშალე ფრთები....
ჩამიხუტე და......
ვიფრინოთ.....

ღმერთო, არც კი ვიცი როგორ გადაგიხადო ამხელა ბედნიერებისთვის მადლობა...
--------------------------------------------------------------------------------

- გამარჯობა! - შემაკრთო შეუმჩნევლად მოსული მარალი კაცის ხმამ
- გაგიმარჯოს! - ამაოდ შევეცადე სახე გამერჩია მაგრამ საშინლად დაბნელებულიყო... ვერც შევამჩნიე...
- სიგარეტი არ გაქ? - მკითხა უცებ და მეც უხმოდ გავუწოდე ასანთი და სიგარეტი. ასანთის შუქზე გავარჩიე მისი თვალები... თაფლისფერი, დიდი, ნაღვლიანი თვალები...
40-45 წლის იქნებოდა...
- ვინაა ეს ბიძია? - სიგარეტიანი ხელი გაიშვირა საფლავისკენ
- ეს? - უხმოდ გადავყლაპე ყელში მოწოლილი ცრემლი - ეს... არ ვიცი.... ყველაფერი....
- ლამაზი გოგო იყო? - რატომღაც ჩაეღიმა...
- კი, მაგრამ... არა, შეყვარებული არ ყოფილა, მეგობარი იყო... ჩემი დაიკო... - ხმა ჩამიწყდა
- იტირე ბიძია, იტირე - თქვა და თვითონაც თითქმის შეუმჩნევლად მოიწმინდა ცრემლი - რამდენი წლის იყო?
- 14...
- რა მოუვიდა? - ბნელოდა მაგრამ მაინც შევამჩნიე რომ აღელდა
არ ვეუბნები და ისევ უხმოდ ვყლაპავ ცრემლებს...
- კარგი, ნუ მეტყვი... - ამოიოხრა - ღამეა უკვე არ გეშინია სასფლაოსი?
- ვისი, ამისი? - ჩავჯექი და საფლავის ქვას მივეყრდენი ზურგით
დადუმდა
საფლავისკენ შემოვტრიალდი
- ნუ გეშინია დაიკო, ღამის, საფლავების ნუ გეშინია! - ამის თქმაღა მოვახერხე და გოგოსავით ავტირდი
- იტირე ბიძია, იტირე... - დაგუბული ხა გავიგონე უკან... - წამოდი ახლა, გვიანია.. - ძლიერი ხელი მექაჩებოდა
- არა, ეშინია.... - ჩავილუღლუღე მე...
უცნობი წავიდა...

ისევ უხმოდ ვიჯექი...
საფლავის სავი ქვიდან გოგონა მიღიმოდა
- ნუ გშინია - ვთქვი და ქვას ხელები შემოვხვიე, ვაკოცე ბევრი, ბევრი...
ქვა გათბა, გაცოცხლდა, დიდი თვალები ააფახულა მასზე ამოკვეთილმა გოგომ... პატარა ხელები შემომხვია და ჩამჩურჩულა
- შენ აქ ხარ, რისი უნდა მეშინოდეს?!
- ნუ გეშინია, მალე გავა 40 დღე, შენი ლამაზი სული სამუდამოდ ღმერთთან იქნება... მე ყოველდღე ვლოცულობ, ყოველდღე მოვდივარ, ყვავილები მომაქვს, ყოველდღე სანთელს გინთებ... ნუ გეშინია... - ვტიროდი და არ მრცხვენოდა...
- ვიცი - ხმადაბლა თქვა და გაიღიმა...
მის პატარა და უხილავ ხელებსი მომწყვდეული ხმას ვეღარ ვიღებდი, მხოლოდ ღაპაღუპით ჩამომდიოდა ცრემლები...
მან მაკოცა, თმაზე, როგორც ოდესღაც... სიცოცხლეში...

ამასობაში გათენდა...
გაქრა რამის ზმანება
თეთრი ანგელოზი
საოცარი მარტოობა ვიგრძენი...
სადრაც ისმოდა ჭირისუფლის ტირილი...

აქამდე არასდროს დაფიქრებულვარ თუ რა არის სიყვარული. სიყვარული სხვის ბედნიერებაში შენის პოვნაა ალბათ. ( ყოველ შემთხვევაში მე სე მგონია).
რაც ის წერილი წავიკიტხე ჩემი მეგობრების მიერ დაწერილი მის მერე დავფიქრდი.
სუყვარული ულამაზესი გრძნობაა, ის უბრალოდ უნდა იგრძნო და ამით ბედნიერი უნდა იყო. ბედნიერი იმით რომ შენ შეგიძლია ეს ნეტარება, ეს სილამაზე განიცადო. სილამაზე რომელიც შენში ცხოვრობს,შენით სულდგმულობს. არ იცი როდის მოვა თუმცა როცა კი მოვა მაშინვე მიხვდები. სიყვარული ყოველთვის არის ჩვენში, თუმცა ის ნაკვერჩხალა რომელსაც გაღვივება უნდა და ერთი პატარა სულის შებერვაც კი საკმარისია, იმ ადამიანისაგან რომ შენში ცეცხლი აგუზგუზდეს. ცეცხლი ნეტარებისა, ცეცხლი სილამაზისა, რომელსაც სახელად „სიყვარილი„ ქვია.
როცა გიყვარს უბედნიერესი ხარ, ყველაფერს ნათელ ფერებში ხედავ, და ცხოვრებაც გიხარია, გიხარია იმიტომ რო იცი ყოველდღე გაიგონებ იმ ლამაზ სიტყვას საყვარელი ადამიანისაგან, სიტყვას რომელსაც ასე მოწიწებით უფრთხილდები, სიტყვას რომელიც ძალას და მხნეობას გმატებს, სიტყვას რომელიც ყველაფრად ღირს ამ ცხოვრებაში, სიტყვას რომლის ბადალიც ქვეყავაზე არაფერია და ეს მხოლოდ ერთი პატარა თითქოსდა არაფრის მთქმელი თუმცა ბევრის აღმნიშვნელია და ეს სიტყვაა „ სიყვარული“.
სიყვარული ენით აუღწერელი ბედნიერებაა, ყვალაზე სათუთი რამ რაც კი არსებობს. სუყვარული ხშირ შემტხვევაში ტკივილია, ცრემლი, გულში შენახული და ენით ვერ უტქმელი სევდაა, რომლის გამხელაც ასე ძნელია. ძნელია უთხრა მას რომ შენ ის სიგიჯემდე გიყვარს და რომ ის შენი სიცოცხლეა.
ძნელია როცა ადამიანი რომელსაც შენ ასე ძალიან ენდობოდი და შენ ასე ძალიან გიყვარდა ერთი ხელის მოსმით ანადგურებს ყველაფერს, ძნელია როცა მისგან მხოლოდ მოგონებები, სურატები და მისი წასვლით გამოწვეული სევდა გრჩება. ზიხარ და ფიქრობ თუმცა არ იცი რა ქნა, როგორ დაიბრუნო, შენ ხომ მას ისე ნატრობდი, შენ ხომ მას ისე ელოდი. ის მოვიდა თუმცა მალევე წავიდა. და დაგიტოვა მხოლოდ ცრემლი და მოგონებები.
და ცწორედ მაშინ ჩნდება კითხვა „ ნუთუ არც კი ვახსოვარ , ნუთუ არც კი ახსოვს ჩვენი ერთად გატარებული ყოველი წუტი, ნუთუ მისტვის მხოლოდ გატაცება ვიყავი და მეტი არაფერი , მუთუ შეიზლება ადამიანის ასე დავიწყება,?“ და როდესაც გინზე მოხვალ ხედავ რომ შენივე მწუხარების ცრემლში იძირები. მწუხარებისა რომელიც საყვარელო ადამიანის დაკარგვის ტკივილითაა გამოწვეული.
და ესე უსასრულო მოლოდინსჰი გარბიან დგეები, ტვეები, და შენ კი არ გეშვება ოცნება მასზე და ისევ ისე ოცნებობ ზველებურად როგორც მაშინ როცა მან პირველად მიიხურა ზურგს უკან კარი და ყველაფრის უტქმელად წავიდა. და კარის აქეტ კი მხოლოდ მწუხარება და სევდა დატოვა. უსასრულო სევადა.
და მაინც კითხვები „ ნეტავ კიდევ თუ ვახსოვარ“ „ ნეტავ კიდევ თუ ფიპრობს, „ მეტავ კიდევ თუ ვახსენდები“??? და ისევ კიტხვები რომლებიც დარჩა პასუხგაუცემელი, და რომლის ამოხსნასაც აზრი არ აქვს............
და მაინც….......... სიყვარული ულამაზესია!!!!!!
შუაღამე იყო. პატარა სანთელი ბჟუტავდა ჩემი ოთახის მაგიდაზე. უაზროდ ეყარა ტანსაცმელი სავარძელში... მე კი ლოგინზე ვიწექი და ვგრძნობდი, როგორ მიზიდავდა რაღაც ძალა მაგიდისკენ...
ნელა ავდექი ლოგინიდან, შიშველი ფეხებით მივედი მაგიდასთან და პირველი რაც თვალში მეცა, ეს იყო მისი სურათი. უეცრად საშინელი მონატრება ვიგრძენი, ისეთი, როგორიც არასოდეს მიგრძვნია, მაგრამ ამ მონატრებას უიმედობის დაღი აჩნდა...
თვალი მოვაცილე სურათს და მაგიდას გადავხედე; აქაც ყველაფერი მის თავს მახსენებდა: მისი ნაჩუქარი საფერფლე, რომელიც სავსე იყო სიგარეტის ნამწვავებით; მისივე ხელით აცმული მძივი; მისი წერილი და...მაგრამ რაღაც არ იყო ამ ნივთებთან კავშირში... ეს იყო პატარა სამართებელი, რომელიც ამ სარამოს ფურცლების დასაჭრელად გამოვიყენე. უეცრად რაღაც აზრმა გამიელვა, მაგრამ სწრაფად უარვყავი...
ოთახიდან გამოვედი და აბაზანისკენ გავეშურე, სიბნელეში რაღაცას დავეჯახე, მაგრამ ყურადღება არ მიმიქცევია. სახეზე წყალი შევისხი და ოთახში დავბრუნდი... მაგიდასთან მივედი და დავჯექი. ჯერ სურათს შევხედე, მერე სამართებელს. რაღაც მსგავსებას ვეძებდი. გამეღიმა, როცა აღმოვაჩინე, რომ მისი კაბა სამართებლის ტარივით შავი იყო, ხოლო მაისური სამართებლის პირივით ნაცრისფერი... გამოხედვაც სამართებელივით მისერავდა გულს...
ვცდილობდი, სხვა რამეზე მეფიქრა, მაგრამ არ გამომდიოდა. უჯრა გამოვაღე და ლექსების კითხვა დავიწყე. ყველამ რაღაც მოგონება ამოატივტივა თავში. ნელ-ნელა ფრაგმენტებად აეწყო ჩემი ცხოვრება მისი გაცნობიდან დღემდე. ბედნიერებას უარით გამოწვეული ცრემლი და მარტოობის წუთები ცვლიდა და ამ ყველაფერს პატარა ლექსებად აწყობდა რითმა... გული მტკიოდა, მაგრამ ვერ ვტიროდი, ცრემლი გამშრობოდა თვალში. უკანვე ჩავყარე ლექსები უჯრაში, დანახვაც აღარ მსურდა მათი. საკუთარი თავი მეზიზღებოდა და მის შეჯავრებას კი ვერ ვახერხებდი. ისევ ისე მიყვარდა, როგორც მაშინ, სანამ ვეტყოდი ამას. ის დღეც გამახსენდა... პირველ აპრილს სიყვარული რამ ამახსნევინა-მეთქი - გავიფიქრე და გამეღიმა. ესეც ბედს დავაბრალე. გამახსენდა, ის ხომ 13 დღით იყო ჩემზე დიდი. მივხვდი, ჩემი სიყვარულის ამბავი თავიდანვე გადაწყვეტილი იყო, მაგრამ ვის ახსოვდა ბედი, როცა მას ვუყურებდი. მაშინ მე ვქმნიდი ჩემს ცხოვრებას, ჩემს მომავალს(ყოველ შემთხვევაში, ასე მეგონა). მაგრამ თურმე ბედი თვითონ მიგებდა მახეს და...
სანთლის ალს გავუსწორე თვალი, ლამაზ ფიგურებს ხაზავდა პატრუქის წვერზე გამობმული ცეცხლის ენა. ისევ სურათზე გადავიტანე მზერა და შევამჩნიე, რომ მას ხელში წითელი ვაშლი ეჭირა. ახლა სამართებელს გავხედე, მაგრამ წითელი წერტილიც კი ვერ დავინახე მასზე. თითქოს გამიკვირდა, ბოლომდე რომ არ განმეორდა ფერების პალიტრა. კიდევ გამიელვა ბნელმა აზრმა თავში... ისევ უკუვაგდე...
პატარა, ვერცხლისფერი მთვარე ტოტებზე ჩამოკიდებულიყო და ქანაობდა... სადღაც შორიდან ბუს ხმა ისმოდა და ექოს აძლევდა ღამე. თვალები დავხუჭე და სიგარეტის კვამლში ჩაძირული ვცდილობდიღამის სტუმრის სიმღერა რომელიმე მუსიკის რიტმისთვის მიმემსგავსებინა... მინდოდა წარმომედგინა, როგორი შეიძლება ყოფილიყო ანგელოზი, მაგრამ ერთსა და იმავე სახეს ვხედავდი. ნელა გავახილე თვალი, სიგარეტი მოვქაჩე და მზერა პირიდან რგოლებად გამოსულ თეთრ კვამლს გავაყოლე, თითქოს მათში ვეძებდი პასუხს ჩემს კითხვაზე: რ ა ტ ო მ ? ? ? ფიქრმა წამართვა თავი... გამახსენდა შემოდგომის ჯერ კიდევ მზიანი დღე. მაშინ სულ სხვა კითხვა მაწუხებდა...
- რა გქვია? - ბოლოს გავბედე და თითქოს პასუხს არც დავლოდებივარ, მოუთმენლად დავიწყე თითების მტვრევა.
- სიყვარული. - მიპასუხა მან. თავი ჩემსკენ მოატრიალა და გამიღიმა. - შენ რა გქვია?
- მე... მე - სიკვდილი. - ყრუდ ამოვიხრიალე და მივხვდი, როგორ შემრცხვა მისი სახელის შემდეგ ჩემის წარმოთქმა.
- მართლა?! - რაღაც გაოცებით წარმოთქვა და ცოტა ხნის შემდეგ ნაღვლიანი ხმით დაამატა - სამწუხაროა, ჩვენ ერთად ყოფნა არ გვიწერია... არადა, ასე კარგად ვგრძნობ შენთან თავს...

და მე მაშინ მოვკვდი... მოვკვდი პირველად...
ოთახში სიგარეტის ნაზი, გამჭვირვალე ნისლი იწვა და იყო საშინელი უკმარისობა, უკმარისონა შენი, სიყვარულის და ... წითელი ლაქის... დავიბენი, ფიქრს ვეღარ ვახერხებდი , არადა მჭირდებოდა, თუნდაც იმისათვის, რომ არ მომეძებნა ლაქა...

საშინლად ძნელი იყო გაურკვევლობაში ცხოვრება, ამას სიკვდილი ჯობდა და მანაც არ დაახანა...

- სალაპარაკო მაქვს, რაღაც უნდა გითხრა. - ხმადაბლა მითხრა. გული მიგრძნობდა, კარგს არაფერს მიქადდა ეს საუბარი.
- გისმენ. - ამოვიკვნესე სიკვდილმისჯილივით, როცა განვმარტოვდით.
- მე სხვა მიყვარს, რა ვქნა?! ალბათ გამოგებ...

ექო... გლoვის ზარები... ტკივილი სულის სიღრმეში...
და მაშინ მოვკვდი... უკვე მეორედ...


კვლავ მოვუკიდე სიგარეტს, კვლავ რძისფერი ნისლი. რაღაც სიცივე ვიგრძენი ზურგში და ხმაც მომესმა - არა, ის არ მოვა, არა! გამიკვირდა. გავიფიქრე, ალბათ ეზოში ვინმე ყვირის-მეთქი, მაგრამ მალევე მივხვდი, რომ ეს ხმა ჩემს ყურთან ისმოდა. უაზროდ გამეღიმა, ედგარ ალან პოს "ყორანი" გამახსენდა... ლინორა... ვერასოდეს... ვერასოდეს... გავოცდი, არ შემშინებია. სიგარეტს ნაფაზი დავარტყი და ოთახში გამეფებულ სიბნელეს ვკითხე:

- ვინ ხარ?
- მომავალი, შენი მომავალი - მითხრა "სიბნელემ" და ირონიული ხმით დაამატა - აბა, საიდან უნდა ვიცოდე, მოვა თუ არა?!
- თუ არ მოვა, ჩემი მომავალიც აღარ იარსებებს, - ვთქვი და გამეცინა - ალოგიკურია, ასე ხომ შენი თავის არარსებობას ამტკიცებ?! - გამოვიდე "სოფიზმის" ცოდნაზე თავი.
სიბნელეში რაღაც შეირხა, შავი აჩრდილი მოდიოდა ჩემსკენ, თუმცა კვლავ არ შემშინებია. სწორედ ასეთი მყავდა წარმოდგენილი ჩემი მომავალი: შავი, მაგრამ გამჭვირვალე, საშინლად სიფრიფანა, თითქმის არარსებული...
- მე შენ გქმნი! - ვუთხარი და სიგარეტის კვამლი ნაცრისფერ სახეში შევაბოლე.
- არ გეშინია? - მკითხა თითქოსდა გაკვირვებულმა.
- პირიქით, ეს შენ უნდა გეშინოდეს არარაობავ, შემიძლია, ახლავე მოგიღო ბოლო.
- როგორ? - გამომცდელად მომიგდო სიტყვა.
- ბევრი გზა არსებობს, მაგალითად... - თავი მაგიდაზე დაგდებული სამართლისკენ გავიქნიე.
- შენ ამას ვერ გაბედავ. - შეშინებული ხმით წარმოთქვა სიტყვები.
მე კი თვითკმაყოფილება დამეუფლა ამის შემყურეს. გამიხარდა, მივხვდი, რომ ჩემი საკუთარი ნების აღსრულება შემეძლო.
- მერე საკუთარი თავი არ გენანება? - თითქოს ხმის ტონი შეარბილა. კანკალებდა...
- არა! - ვუპასუხე და ვიგრძენი, როგორ შემემატა ჩემი თავის რწმენა, - და არც შენ მენანები, ჩემო მომავალო!

სამართებლისკენ გადავიხარე, სწრაგად გავხსენი, მარცხენა ხელთან მივიტანე, ბოლოჯერ დავხედე ვენას და...

ახლაღა გამახსენდა სურათი... წითელი ვაშლი... წითელი ვაშლი და... და სისხლის წითელი ლაქა სამართებელზე... აქაც ბედის ირონია... მე ხომ ასე ძაან არ მიყვარდა წითელი ფერი...

და ვკვდებოდი ჩუმად... ვკვდებოდი ნელა... ვკვდებოდი, ეჰ, ღმერთმა იცის, ეს უკვე მერამდენედ
მე ადრეც მჯეროდა და ახლაც მჯერა.
-რისი?
-სიყვარულის.
-ოოხ...
-რა იყო?
-სიყვარული არ არსებობს!
-რატომ ამბობ მაგას?
-იმიტომ რომ ეგრეა...
-არა!
-მაშინ მითხარი: რა არის სიყვარული?როგორია სიყვარული?რა ფერია?
-ფერი?..ფერი?!
-ხო..ფერი!რა ფერია?
-არ ვიცი...ჩემთვის ვარდისფერია.
-რატომ ვარდისფერი?
-ვარდისფერი ნაზი ფერია და რომ შეხედავ მაგ ფერს,რაღაც გიხარია,ბედნიერი ხარ
-რა გიხარია?
-სიცოცხლე...
-და სიყვარული?...სიყვარული როგორია?
-უკვდავია
-არაა უკვდავი
-ნამდვილი სიყვარული უკვდავია
-როცა შენ გიყვარს სენ ფიქრობ ნამდვილია თუ არა შენი სიყვარული?
-ჩემი სიყვარული ნამდვილია
-იმისი?
-იმისიც
-რატომ ფიქრობ ეგრე?გიკითხავს მისთვის?
-არა
-აბა რა იცი?
-ვგრძნობ..
-ეგ როგორ?
-თვალებში ჩახედე ადამიანს და დაინახავ.
-სიყვარული თვალებში ჩანს?
-ხო
-იმან,რომ ჩაგხედოს თვალებში და გითხრას:არ მიყვარხარო!...მერეც იტყვი,რომ სიყვარული უკვდავია?!...
-.......
-რატომ გაჩუმდი?ჩაფიქრდი?...
-წარმოვიდგინე და... გული მეტკინა...
-რატომ?
-მერე აღარავინ მეყვარება?
-არ ვიცი
-მე ის მეყვარება....ან არ მეყვარება...
-ხო და ..ეს იმას ნიშნავს,რომ სიყვარული უკვდავი არაა!!!
-უკვდავია!...
-კიდევ ეგრე ფიქრობ?!
-ხო
-რატომ?
-მე ის თუ არა,სხვა მეყვარება...და ეს ხომ სიყვარულია?!
-მერე?!
-მერე ის რომ სიყვარული უკვდავია,შენში ტუ არა ჩემშია სიყვარული.ის თუ არა შენ მეყვარები..
-მეც!...
-რა?!
-მეყვარები...
.........................................................................................
gogo:Seni azriT lamazi var?
biWi:ara
gogo:rodesme gamielvebia Sens azrebSi?
biWi:ara
gogo:mogwonvar?
biWi:ara
gogo:gindivar?
biWi:ara
gogo:rom migatovo itireb?
biWi:ara
gogo:Cems gamo raRacas gaakeTeb?
biWi:ara
gogo:cxovreba girCevnia Tu me?
biWi:cxovreba

gogo tiriliTgaiqca..guli saSinlad hqonda natkeni!biWi daedevna da xeliT daiWira da uTxra:lamazi imitom ar xar,rom mSvenieri xar!imitom ar gagielvebia Cems azrebSi,rom sul Cems ocnebebSi xar!imitom ar momwonxar,rom miyvarxar!imitom ar mindixar,rom mWirdebi!rom mimatovo imitom ar vitireb,rom movkvdebi!SenTvis raRacas imitom ar gavakeTeb,rom yvelafers gavakeTeb!sicocxles imitom avirCev,rom Sen xar Cemi sicocxle!!!
იქნებ შემიყვარო ?!
-არა!
თითოეული შეხვედრა ამ სიტყვებით მთავრდებოდა.
ალბათ ძალიან სასტიკი ვიყავი,მაგრამ სხვანაირად არ შემეძლო,არ შემეძლო ისე მოვქცეულიყავი თითქოს მიყვარდა,სჯობდა თავიდანვე სცოდნოდა რომ,არ შემეზლო და არც მინდოდა მისი სიყვარული,ის კი ელოდა ელოდა ჩემს სიყვარულს სიყვარულს რომელიც იცოდა რომ არასოდეს მივიდოდა მასთან,იცოდა მაგრამ მაინც ელოდა.
ის ყოველთვის მიმეორებდა რომ სიცოცხლის ბოლომდე ვეყვარებოდი.ასეც მოხვდა მას სიცოცხლის ბოლომდე ვუყვარდი,სიცოცხლის რომელიც დიდხანს არ გაგრძელებულა.ამას არასოდეს ვაპატიებ საკუთარ თავს ,მინდა ისე ვიცხოვრო რომ ცოდვა აღარასოდეს ჩავიდინო,მაგრამ ნუთუ შეიძლება რომ ადამიანმა ამზე მეტი ცოდვა ჩაიდინოს რაც მე ჩავიდინე?!ახლა ვხვდები რომ სჯობდა მონასტერს შევლეოდი და სიყვარული მეღიარებინა,მაგრამ გვიანია...
ის ადამიანი აღარ არის ვისთვისაც ამ მსხვერპლს გავიღებდი,მან იმ დღეს მიმატოვა როცა მღვდლად მაკურთხეს,მან მონასტერში მომაკითხა,უნდოდა კიდევ ერთხელ ეთქვა როგორ ვუყვარდი.
კიდევ ერთხელ მკითხა -იქნებ შემიყვარო?!მაგრამ მე არ ვაღიარე რომ მიყვარდა...
ალბათ ჩემი სიყვარული იმდენად ძლიერი არ იყო რომ მონასტერი მიმეტოვებინა,მან მითხრა რომ ამ შეკითხვას უკანასკნელად მისვამდა,უნდოდა ბოლო მოეღო იმ ტანჯვისთვის რასაც "მღვდლის სიყვარული"ერქვა.
თუკი ჩემი პასუხი უარყოფითი იქნებოდა,მაშინ ის შემპირდა რომ რაღაც ისეთს გააკეთებდა,რასაც მე მთელი ცხოვრება ვინანაებდი.მაშინ ვერც კი ვხვდებოდი რა შეიძლებოდა იმ პატარა სიკეთით სავსე გულს გაეკეტებინა,ისეთი რასაც მერე მე ვინანებდი.
-იქნებ შემიყვარო?
-არა! ვუპასუხე მე.
ის ნელა წამოდგა,თვალებში შემომხედა,მითხრა რომ არჩევანი გამეკეთებინა იმაზე თუ როგორ მერჩივნა,მეყურებინა მისი სიკვდილისთვის თუ ლაჩრულად დავმალულიყავაი. ...შემეშინდა ...შემეშინდა რადგან არ ვიცოდი ის ამის გამკეთებელი მართლა იყო თუ არა,მართლა შეეძლო თავი გაეწირა კაცისთვის რომელსაც არ შეეძლო და არც უნდოდა მისი სიყვარული.
...მაგარამ სეძლო...ჩაამეხუტა ...მერე კი ჩქარი ნაბიჯებიტ ქუჩისკენ წავიდა ,უკან გავყევი,გული თითქოს მეუბნებოდა რომ მას უკანასკნელად ვხედავდი,მაგარამ არ მჯეროდა,საკუთარ თავს ვარწმუნებდი იმაში რომ ის არ დამტოვებდა...
ქუჩაში მანქანები მოძრაობდნენ ყველა ჩემსკენ იყურებოდა ,მე კი მღვდლის სამოსში გამოწყობილი მივდიოდი და სხვებს ვერც კი ვამჩნევდი მხოლოდ მას ვხედავდი,თვალები მხოლოდ მისთვის მქონდა ღია როცა შუა ქუჩაში მანქანების მოძრაობას მიუახლოვდა,შემობრუნდა,ნაზ ხელის გულზე ტუჩები შეახო და კოცნა ჩემთან გამოგზავნა. თვალებში მიყურებდა ,თითქოს რაღაცის თქმა უნდოდა ,მერე ჩუმად რაღაც ჩაიჩურჩულა, ალბათ კიდევ ერთხელ მითხრა სიტყვები რომელიც არაერთხელ უთქვამს:"მიყვარხარ"!
ვგრძნობდი რომ ეშინოდა,მისი თითოეული ნაბიჯი შიშით იყო გადადგმული,ეშინოდა მაგრამ იმედიც ჰქონდა ,იმედი იმის რომ მივიდოდდი და ვუშველიდი,მაგრამ არაფრის გაკეთება არ შემეძლო,ვერ ვტოკდებოდი,ადგილზე ვიყავი გაყინული,მინდოდდა დამეძახა მაგრამ ბაგეები გამეყინა თითქოს აღარ უნდოდათ ლაპარაკი,აღარაფერი შემეძლო,უნდა დამეცადა როდის დამტოვებდა,ვიცი დამნაშავე ვარ მაგრამ არაფერი შემეძლო,დალოდების გარდა ...ლოდინი დიდხანს არ გაგრძელებულა,უცებ გაქრა,რაღაც შავმა ის შორს გაისროლა, მხოლოდ მაშინ შევძელი გატოკება როცა ხალხის კივილი გავიგონე.
მაშინ მივხვდი რომ ის ერთადერთი დავკარგე რაც გამაჩნდა,ის ერთადერთი ვისაც ნამდვილად ვუყვარდი...
ახლოს მივედი,ჯერ კიდევ ცოცხალს თვალებში შევხედე ,მინდოდა მეთქვა რომ მიყვარდა,მაგრამ იქ ხალხი იყო,არ შემეძლო ჩემი სიყვარული მეღიარებინა.ის კი მიმეორებდა:-მიყვარხარ,მიყვარხ
სისხლი სისხლს ითხოვს არავის შერჩება ჩვენ ძმათა სიკვდილი...
Enter your text here...
ქვეყანა მათ ხსოვნას სანთლებად აინთებს
                                                    მხედული წერილი


“გამარჯობა,გიორგი.
ვიცი,კარგა ხანია არ მომიწერია შენთვის,იმედი მაქვს არ მიწყენ..
როგორ ხარ,ხომ ხარ კარგად?იცი,როგორ გაიზარდა ჩვენი გოგო?უკვე თითქმის 3 წლისაა..დრო ისე მალე გავა,ვერც კი შევამჩნევთ მე და შენ..ის პაემნებზე ივლის,პრანჭვას დაიწყებს და სანერვიულოსაც გაგვიჩენს.მეკითხება,სად არის მამიკო,გიო…არ მინდა,რომ ჩვენი ურთიერთობების გამო,ჩვენი პატარა დაზარალდეს.გთხოვ,მისწერე წერილი,ძალიან გაუხარდება.
სიყვარულით,
ანა.”
გიორგიმ წერილი გულის ჯიბეში ჩაიდო,ცრემლი შეიშრო,აიღო იარაღი და სახლისკენ მიაშურა,სადაც მისი ოცეული იდგა.
-გიო,ხომ კარგად არის ყველაფერი?-დაინტერესდა სერჟანტი.
-მამიკოს კითხულობს,რეზო.ჩემი გოგო,მამიკოს კითხულობს.არასდროს არც კი მიფიქრია,რომ მამიკოს დამიძახებენ-გიოს სიხარულისგან ხელები უკანკალებდა,-წერილი უნდა მივწერო,მაგრამ არ ვიცი,როგორ…
-არაუშავს,გიო,ყველაფერი კარგად იქნება,აი დაბრუნდები სახლში და პირადად ეტყვი,რომ გიყვარს.
-პირველი,პირველი,მესამე ვარ,როგორ გესმის ჩემი?-რადიოსადგურის ხმამ ყველა აზრი გაფანტა.
-მესამე ვარ,გისმენთ.
-თქვენს სექტორში მფრინავია ჩამოგდებული,დავალებაა მისი აღმოჩენა და გადარჩენა.როგორ გამიგე?
-მიღებულია
-კავშირამდე,-რადიოსადგური დადუმდა..
გიორგიმ გადახედა ბიჭებს.ყველა დაღლილი იყო,30 დღე შესვენების გარეშე მოძრაობდნენ.
-ბიჭებო,მოვემზადოთ,დავალება გვაქვს მიღებული.ჩვენი პილოტი შველას ითხოვს.
ბიჭებმა ერთმანეთს გადახედეს დაღლილი თვალებით და წამოდგნენ.2სთ-ში ყველა მზად იყო.
იმ სახლში,სადავ წვედანაყოფი გაჩერებული იყო,მღვდელი ცხოვრობდა,თავის ოჯახთან ერთად.გიორგის ძალიან ერიდებოდა მათი შეწუხება,მაგრამ სხვა გამოსავალი არ ჰქონდათ.მღვდელი,თავის მხრივ,სიხარულით შეეგება ქართველ მებრძოლებს.წასვლის წინ,გიორგი მღვდელთან მივიდა და უთხრა:
-მამაო,ჩვენ მივდივართ დავალებაზე..
-დალოცვილი იყოს თქვენი გზა,ბიჭებო..
-მამაო…,-გიორგი ჩაფიქრდა..-3 წლის გოგო მყავსწერილი მინდა გავუგზავნო..
-კი,შვილო ჩემო,მომეცი,მე გავაგზავნი.
-გმადლობთ,მამაო.-გიორგიმ ფურცელი გაუწოდა.
-კიმარა,აქ მხოლოდ მისამართია-გაუკვირდა მღვდელს.
-მამაო,მე წერილების წერა არ მეხერხება..გთხოვთ,იქნებ თქვენ მისწეროთ.
მღვდელი გაოგნებული თვალებით უყურებდა,გიორგი აგრძელებდა:
-მისწერეთ,რომ ძალიან მიყვარს,რომ მასზე ძვირფასი ამქვეყნად არავინ მყავს.
-კარგი,შვილო,მივწერ.უფალი გფარავდეს.
გიორგიმ მამაოს მადლობა მოუხადა და გავიდა.
-გავდივართ!,-უბრძანა გიორგიმ და ქვედანაყოფი გაუდგა გზას.
ერთი დღის სიარულის შემდეგ,აფხაზთა ბანაკს წააწყდნენ ტყეში.გიორგიმ 2 მზვერავი გაგზავნა მდგომარეობის შესასწავლად.ორიოდ საათში დაბრუნდნენ.
-ვითარება ასეთია,ბატონო ლეიტენანტო.აფხაზთა დაახლოებით 15კაციანი ჯგუფი დაბანაკებულია,აქვთ რადიოსადგური,რომელიც გამორთულია,თითქმის ყველა ნასვამია…
გიორგი ხვდებოდა,რომ გვერდს ვერ აუვლიდა ამ ბანაკს.მან მიიღო შტურმის გადაწყვეტილება.
-ყურადღება.ავტომატებს მაყუჩები მოარგეთ.დაველოდებით,სანამ დაღამდება და შევუდგებით საქმეს.რეზო,მიშა და ლადო,ჩემთან.სანდრო,დანარჩენები გაიყოლე,2 კაცი მაღლობდე დატოვე,დაგვფარონ.მზადყოფნა!
როგორც კი მზე მიემალა იქვე ახლოს მყოფ მთას,გიორგიმ გასცა ბრძანება:წინ!
15 წთ-ში ყველაფერი დამთავრებული იყო…
ბიჭებმა დაისვენეს და განაგძეს გზა.რამოდენიმე კილომეტრში რაციით დაუკავშირდნენ ჩამოდებულ მფრინავს და კოორდინატებიც მიიღეს.როგორც იქნა,მიაგნეს.ის დაჭრილი იყო,ძლიერი სისხლდენა ჰქონდა.
-მე ვერ გავძლებ დიდხანს,ლეიტენანტო.უნდა დამტოვოთ.ვერ წამიყვანთ,ნუ გარისკავთ ტყუილად!
-არა,მე არ დაგტოვებ,აქამდე მოვედით,აქედანაც გაავღწევთ!
-არა,ლეიტენანტო..ვერ ხვდები..მე ვკვდები..მე ვერ გავძლებ.
-არა,ვერ დაგტოვებ!
-ლეიტენანტო!
-ბიჭებო,მომეხმარეთ!მოვავსოთ საკაცეზე ეს ბიჭი,გავიდეთ!
მაგრამ მფრინავი რეალურად აფასებდა სიტუაციას.ცოტახანში მათ ადგილსამყოფელს უამრავი აფხაზი მიადგებოდა.
-ლეიტენანტო..შენთან თხოვნა მაქვს,-ამ სიტყვებით მფრინავი გულის ჯიბიდან პატარა ბავშვის სურათი ამოიღო.-პატარა გოგო მყავს,3 წლისაა..მინდა რომ წერილი მისწერო..მე ვერ ვწერ წერილებს,ახლა მითუმეტეს,ძალა გამომელია..გთხოვ..მისწერე,რომ ძალიან მიყვარს და ძალიან მალე დავბრუნდები სახლში.მისწერე,რომ მამამისი ღირსეული მებრძოლია და მისთვის იბრძოდა,რომ ის კარგად და ბედნიერად ყოფილიყო..ხომ მისწერ,ლეიტენანტო?დამპირდი რომ მისწერ!
-გპირდები..გპირდები,რომ მივწერ.
-გმადლობ,ლეიტენანტო.დიდი მადლობა…
მფრინავმა ზეცას შეხედა,ოდნავ შესამჩნევი ღიმილით,რომელიც სამუდამოდ აღიბეჭდა მის სახეზე.
გიორგი კარგა ხანია უყურებდა მის სახეს,შემდეგ მზერა გადმოიტანა სურათზე,სადაც 3 წლის გოგონა იყო აღბეჭდილი…
Enter your text here...
აფხაზეთის ომი-უდიდესი ტრაგედია საქართველოს უახლეს ისტორიაში.
ომი,რომელმაც დაგვაკარგვინა აფხაზეთი…რამდენი გმირი დარჩა ბრძოლის ველზე,რამდენი შვილი დარჩა უმამოდ,დედა უშვილოდ,რამდენმა დაკარგა მეგობარი.მე მიმაჩნია რომ ჩვენ უნდა დავიბრუნოთ ის რაც წაგვართვეს თუ გაგვიიდეს.მე იმედი მაქვს ომით მაინც აღვადგენთ ერის მთლიანობას.

          "თავისუფლების მშოვნელი ამ ქვეყნად მხოლოდ თოფია
            შინ გუთნით გაქნილ მშვიდობას ომში სისხლისღვრა ჯობია:"
                          ჩვენი ძმების სისხლი არავის შერჩება.

                                                            GI2GI(RACHVELO)